Καρτέρι

Οι δρόμοι κλείσανε.

Δεν ακούγονται φωνές τριγύρω.

Ένα τζάκι μισοσβησμένο ζεσταίνει

μια παγωμένη οικογένεια.

Κανένας δεν μιλάει

και η γιαγιά δεν λέει παραμύθια.

Μόνο κοιτάνε κλεφτά απ την κουρτίνα

περιμένοντας τον θάνατο.

Το φαγητό τελείωσε πριν μέρες

και το νερό είναι ένα κομμάτι πάγος.

Η κουβέρτα τρύπια και σκοροφαγωμένη

καλύπτει ελάχιστα τα γυμνά πόδια των παιδιών.

Εκείνοι όμως καρτερούν το θάνατο

σαν να ναι φίλος απ' τα παλιά.

Ο φόβος δεν βρίσκει χώρο στην καρδιά τους

και το καρτέρι καλά κρατεί.

Βήματα σπάνε τη σιγαλιά,

βαριές μπότες και φωνές που δίνουν διαταγές.

Ο άδειος δρόμος γεμίζει

και ξαφνικά ο φόβος τρυπώνει με φόρα στο δωμάτιο.

Τότε η γιαγιά αρχίζει το παραμύθι της

για μια χώρα με ειρήνη.